Historias nómades: Cando chegaron as ratas

Sempre é de noite e sempre chove e todo é ferruxe na cidade. A cidade cuspindo fume, pingando auga podre por tuberías fendidas. Mentres, a xente desfarrapada sobrevive quecendo as mans ao redor dunha fogueira nun vello bidón de gasolina. É a cidade-estado corrompida, decadente, ferida de morte.

Contan os máis vellos lendas de esplendores pretéritos. E falan gozosos de primaveras e parques e fragas e peixes e pan e traballo e pupitres e rapaces a rir e praias bonitas como peitos de muller. Pero todo deu en morrer cando chegaron as ratas.

No principio eran poucas as ratas. Eran ratas horribles de sumidoiro, de cola encarnada, pero eran poucas ratas. E todos se acostumaron a vivir ao seu lado como se tal cousa. Pero xa se sabe que a rata é voraz e todo lle vale para alimentarse. E así foi que se multiplicaron como peste bíblica e de todo se apoderaron. A rata é infecciosa e contaxia de contado o seu endémico mal. E en pouco tempo foi dona da cidade enteira. As ratas gobernaron os bancos. Rillaron o vil papel moeda e transmitiron a peste a quen o tocaba. As ratas fixéronse señoras da enerxía e controlaron os subministros en rexime servil. Dominaban entes, servizos. Dominaban a administración e os mercados. Dominaban os medios de comunicación. A clase rilladora converteuse en caste absoluta dun pobo infectado. Un pobo afónico até perder a voz. O pobo mudo na cidade silente.

As consecuencias por trabadela de rata de sumidoiro non son letais a curto prazo. Xeran trastorno colectivo, inmunidade social, cegueira e nalgúns casos lastimeiros, irresistibles impulsos de felación á rata alfa. A neuropsiquiatría observa nestes casos o desexo latente do felador por desclasarse e converterse en rata. Popularmente son coñecidos como as novas ratas.

A cidade adormece envolta en fume tóxico. As mandas de mendigos acubíllanse nos garaxes e beirarrúas e toda a paisaxe é detrito baleiro. No fondo dun carreiro, un rapaz guinda unha pedra e mata unha rata. Amence, e inusitadamente, sae o sol. Un sol fermoso como unha revolución.

[Publicado en http://www.quepasanacosta.com 0 09-04-2012]

Publicado en historias nómades | Comentarios desactivados en Historias nómades: Cando chegaron as ratas

Mapa do Rostro

O lugar chamado aquel sitio é Praia do Rostro. Podes intentar apreixala cos ollos de maneira inútil, bater as ás e voar de maneira inútil, procurar entre as crebas o silencio dun astronauta perdido na area. Atoparás escafandras de bronce decoradas con lapas, pequenos batiscafos avariados e unha gorra de capitán, de maneira inútil.

Mellor che será deitarte nas dunas e anicarte todo co baile dos xuncos que xogan a manter a amnesia. Podes no Rostro deterte, pousar os dedos nas pálpebras, lamber o sal do vento e morrer un momento seguro de ti mesmo. Se quixeres.

De súpeto, coma ti, un escaravello. Tan inútil e líquido.

Tamén o bramido.

Publicado en mapas | Comentarios desactivados en Mapa do Rostro

Historias nómades: Longa noite de pedra

O teito é de pedra. De pedra son os muros i as tebras. A vila tamén é de pedra e hoxe é un luns calquera dun inverno calquera. A vila é de pedra e o viaxeiro nómade acouga o seu paso e senta no banco de pedra da praza de pedra. Contra a noitiña, o frío nordés arrebata o ánimo e fai abanear a follaxe das palmeiras. Non hai outro son. O viaxeiro nómade sentado no banco de pedra observa a quietude extrema. Deita a mirada nas balconadas e galerías, nas casas señoriais. Brasón e pompa dun esquecido e glorioso pasado. Como unha incisión na retina observa ao seu carón un horrendo mamotreto inacabado, de pedra e ladrillo, de verdín e inmundicia. Metáfora pura do presente baleiro.

O viaxeiro nómade medita. Non hai outra cousa que facer. Habita inmóbil o territorio da desesperanza. A vila zen ofrécelle espazo silandeiro e tempo detido. Non hai ao seu redor presenza humana. Algún gato escorrentío atravesa os carreixos nus. Como un milagre espectral, a súa calma é interrompida por un home que se achega e pregunta. Tes un pitillo? O viaxeiro nómade agradece a visita e ofrécelle un winston.

Aos poucos, como saídos das entrañas da terra, comezan a agromar os parroquianos. Ao lonxe, uns mozos comen pipas ao pé dun quiosco. Dúas señoras apurando o paso comentan que vai comezar o pleno. Crúzanse con tres veciños, pero non se saúdan. Fórmanse pequenos grupos, camarillas que falan excitados pero moi baixiño; murmurios insidiosos, calumniadores, viscerais. E calan de súpeto cando alguén aparece ao seu lado. Os corazóns dos homes que ao lonxe espreitan, feitos están tamén de pedra

O viaxeiro nómade sabe que vai comezar o xogo dos adultos que xogan á guerra.Igual que os nenos, divídense en bandos arbitrarios, completamente irracionais. Mimetízanse coas siglas que lles foron outorgadas e comeza o delirio colectivo. Cópianse poses e discursos, repítense consignas. E volve outra vez a insidia, a calumnia, a víscera. O viaxeiro nómade pensa outra volta na fraternidade.

Xa está de novo a praza deserta. Celso Emilio, o viaxeiro nómade, leva o frío na alma e no peito. Quixera tomar un viño tinto, bravo como a quentura do inferno. Pero é luns, e o bar da praza está pechado por descanso. I eu morrendo nesta longa noite de pedra.

[Publicado en http://www.quepasanacosta.com 0 23-02-2012]

Publicado en historias nómades | Comentarios desactivados en Historias nómades: Longa noite de pedra

Primeiro mapa

O primeiro mapa sempre é debuxado coas difusas liñas do devir. O cartógrafo é un cego que asiste inerte ao proceso,  que se deixa levar polo trazo vibrante, guiado pola esperanza dunha nova vida, dun novo territorio.

Así foi que este cartógrafo abandonou a nomadía e habitou a costadamorte. Pero o lugar é só un aceno que presaxia o tránsito.

Estes son mapas do salitre, pois encaran o acento ferido dunha terra afeita ao extravío. Rostros sucados a navalla. Ollos nus.

O mapa quixera ser a crónica salgada dos pasos pequenos pola costa e o solpor. O silencio da vila de pedra. Carreixo de pescadores no cantil. O divino. Sobre todo, o humano.

Un mapa, miúdo e humilde, do Roncudo a Fisterra con gheada liberada!

Publicado en mapas | Comentarios desactivados en Primeiro mapa